Sinds 1985 maak ik beelden van klei. Al spelend met de zwaartekracht maakte ik steeds grotere sculpturen, die ik in grote plakken hol opkneedde. Nu ik de behoefte heb nog groter te gaan werken, boetseer ik vaker op armatuur, om het beeld nadien uit te hollen en in mijn oven te bakken.

Vaak maak ik mensfiguren, die via hun lichaamstaal iets van hun innerlijk prijsgeven. Soms subtiel, andere keren heel expressief. Afwisselend abstract of meer figuratief uitgewerkt.

Mijn drijfveer om beelden en de laatste jaren ook schilderijen en assemblages te maken is de ontdekkingstocht, die mij steeds weer verrassingen oplevert.

Net als in de natuur probeer ik grillig, maar toch in verbinding met mezelf en de materie, logisch maar niet bedacht, vaak dat te creëren wat het toeval me toe laat vallen. Een proces, waarin ik me laat leiden door wat ik zie en waarop ik spontaan reageer met veelal gedreven handelingen. Om daarna weer afstand te nemen en te zien wat de klei worden wil; de verf op doek te zeggen heeft.

De textuur is daarbij belangrijk in haar zeggingskracht, omdat die als toegift vaak haar eigen verhaal schrijft. In de afwerking van mijn beelden kies ik ervoor ze kleurrijk te patineren. Vaker echter bak ik oxides in, die de sculpturen een pure en aardse uitstraling geven.

Het volgende citaat van Frans Zwartjes spreekt mij aan:
“Grote werken zijn niet gemaakt; ze zijn ontstaan. Kunstenaar zijn is geen vak. Een kunstenaar is eerder een soort medium. Hij materialiseert wat al in de lucht hangt en hij waakt over de condities”.

Condities die weliswaar ook eisen stellen en vaak discipline en scholing behoeven. Vijf jaar heb ik de opleiding eerste graads beeldhouwen aan een Academie voor Beeldende Kunsten gevolgd. Daarnaast ben ik door de jaren heen bij verschillende kunstenaars in de leer geweest. Bij het nemen van lessen is het voor mij belangrijk om steeds mijn eigen(gereid)heid te bewaren. 

Is getekend,
Karin van Geel